منوی اصلی
مطالب پیشین
موضوعات وبلاگ
برچسب‌ها
تدبر در قرآن
آیه قرآن
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
دانشنامه سوره ها
سوره قرآن
درباره

سر آغاز گفتار نام خداست که رحمتگر مهربان خلق راست
خدایا گواهی دهم کاین کتاب بر احمد فرستاده ای بر صواب
سخن های پاک تو را زین سبب پیمبر براندست بر روی لب
هدایت کن جمله زندگان طنابیست بین تو و بندگان
خدایا به تو روی آورده ام کتاب تو را نیز گسترده ام
نگاه مرا بر خطوط کتاب عبادت شمار و بدانش ثواب
ز نورش بیفروز اندیشه ام شود پند از گفته ات پیشه ام
ز من داغ گردنکشی دور کن به تایید طاعات منصور کن
چو خوانم مزن مهر غفلت به گوش دل و دیده ام را حجابی مپوش
اگر خواندنم از تفکر تهیست سزاوار شان خدائیت نیست
چنان کن که جانم شود هوشیار ببندم فرامین آن را بکار
مبادا کنم غافلانه نگاه شود خواندنم ،خواندنی بس تباه
رئوف و رحیمی سزاوار تست که دستم بگیری به راه درست

آرشیو مطالب
لوگوی دوستان
ابزار و قالب وبلاگ
کاربردی
تاریخ روز ساعت فلش مذهبی اوقات شرعی

                                 سر آغاز گفتار نام خداست  

                         که رحمتگر ومهربان خلق راست

ستایش    بود    ویژه    کردگار                                 که   بر  عالمین  است  پروردگار

که بخشنده و مهربان است نیز                                 بود  صاحب  عرصه ی   رستخیز

تو  را  می پرستیم تنها  و  بس                                  نداریم  یاور  به  غیر  از  تو  کس

بشو  هادی  ما  به  راه  درست                                 ره  آنکه  منعم  ز  نعمات توست

نه آنان که خشمت بر ایشان رواست                           نه آنها که هستند گمره ز راست

                                                                                ترجمه شعری: امید مجد     








                                      سرآغاز گفتار نام خداست

                                  که رحمتگر و مهربان خلق راست

بپرس ای محمد از این کـــافران                                      که خود بر معادند از منکـران

که آیاست خــــلق شما سختتر                                      و یا خلق موجودهای دگــــر

ز چسبنده خاکی به روز نخست                                       بکردیم مخلوقهــا را درست

ترجمه شعری از امید مجد


برچسب‌ها: خلقت








                                 

 

                                    سرآغاز گفتار نام خداست

                                که رحمتگر و مهربان خلق راست

ز هر گونه شیطان مطرود و خوار                                        نگهبان آن بود پـــــروردگــــــار

که تا نشنوند آن شیاطین خــام                                         ز وحی و ز گفت ملائک کلام

بگردند رانده به قهــر و عقـــــاب                                         ببینند روز قیـامــــت عـــــذاب

چو شیطانی از آن شیاطین شر                                          بخواهد رباید ز بـــالا خبـــــــر

شهابی فروزان کند راه طــــــی                                          به تعقیب پوید به دنبـــال وی

ترجمه شعری از  امید مجد










                 

                                سرآغاز گفتار نام خداست

                             که رحمتگر و مهربان خلق راست

همان ایزدی کآسمان و زمین                                               پـدیـدار کرده به صـــنعــــی چنین

هر آنچیز در بین آنها بجاست                                               همی بعثت و خلقتش از خداست

مشارق خــــداوند کرده پدید                                               که این نیز را هم بحـق آفـــــریــــد

فراز زمین ، کردگــار جهــــان                                                به انجــم بیاراست این آسمـــــان

ترجمه شعری از امید مجد                      










                                   سر آغاز گفتار نام خداست

                              که رحمتگر و مهربان خلق راست

برآنان که صف را بیاراستند                                             قسم باد چون بر غزا خاستند

به زجرآفرینان قسم باد نیز                                             که از زجرشان نیست راه گریز

قسم باد بر اهل تدبیروفکر                                              که دائم خـدا را نمایند ذکـــــر

که یکتا بود کردگـار شــما                                               جـــز الله نبود شمـا را خـــــدا

ترجمه شعری از امید مجد










                                             سرآغاز گفتار نام خداست

                                         که رحمتگر و مهربان خلق راست

درون درختی که بُد ســبز فــــــام                                           یگـــــانـــه خـــداونـــد والا مــــقـــــام

بدادست خـــتود آتشی را قــــــرار                                           فروزید آن را به هنگــــــــام کـــــــــــار

مگر از خــدائی که از لطف و مـــهر                                           زمین را بگسترد و نیلی سپــــــهـــــر

چنین قـــــدرتــــی هست آیا بعیــد                                           که همچـــون شما را نماید پـــدیـــد؟

همانا که او هست قـــادر به کــــار                                            که خلاق دانــــاست پـــــروردگــــــار

چو خواهد که خلقت نماید خــــــدا                                             بود امــر او نــافــــذ انــــدر قــضــــــا

چو فرمان دهد باش خود می شود                                              که فــرمـــــــان او هر کجا می رود

مـنــــزه بود آن خـــــــدای نــکـــــــو                                              که باشد مــلــکّــــوت در دســت او

به سوی خــــــدا می کند بازگشت                                              هر آن چیز کاندر جهان خلق گشت

ترجمه شعری از امید مجد


برچسب‌ها: خلقت








                                      سرآغاز گفتار نام خداست

                                 که رحمتگر و مهربان خلق راست

ندیدند این کـــورقــــلبــان مــگـــــر                                         که از نطــفه ای آفـــریدم بشــر

«نگفتند خود شکـر پــــروردگـــــار»                                         بگشتند دشمن مـــرا آشکــــار

مثالی به ما زد یکی مـــرد خـــــام                                         بدینگونه بگشـــاد لب بر کــــلام

که این استخوانها چو پوسیده شد                                         که اش زنده سازد دگر باره خود

بگــو آن خــــــدائی نماید درســــت                                         که داده حیاتش به روز نخــست

به هر خـلقتی آگــه بود کـردگــــــار                                         علیم است و داناست پروردگــار

ترجمه شعری از امید مجد


برچسب‌ها: خلقت








                                            سر آغاز گفتار نام خداست

                                         که رحمتگر و مهربان خلق راست

جز الله ارباب دیگر به خـــــویـش                                                گزیدند و آن را بخـواندند پیـش

که شاید بجــویند ز آنها مــــــدد                                                از ایشان بر آنها فتوحی رسـد

بلی هیچ یاری ز بتــهای خــــــوار                                                نیاید بر این مـردم نــــابـکــــــار

ولی مشرکان چون سپاهی درند                                               که در پیش معبودشان حاضرند

مبادا که این مشرکان بر خــــــدا                                                نمایند محزونت ای مصطفــــی

که داند همه چیـز را کــــردگــــار                                                چه گویند پنهــان و یا آشکـــــار

ترجمه شعری از امید مجد










                                     سرآغاز گفتار نام خداست

                                 که رحمتگر و مهربان خلق راست

ندیدند کـــــفــــار آیـــا مـــگــــر                                        که با دست قدرت خدای بشر

همه چـــارپایان نموده پــدیــــد                                        که مالک بر آنها شوند و شوید

که خود رام گرداندشان کردگار                                        کز آنها خورند و شوندش سوار

منافـع در آنها بود بی شمـــــار                                        بنوشند شیری از آن خوشگـوار

نبایست آیـا بدینسان نـــعـــــم                                        گذارند شکــر خــداونــد هـــــم

ترجمه شعری از امید مجد










                                   سر آغاز گفتار نام خداست

                                که رحمتگر و مهربان خلق راست

خدا شاعری یاد احــمــــد نداد                                       که خود شاعری درخور او مباد

کتـــــابـی که آورد بر او فــــرود                                        فقط ذکر یزدان بود در سجــود

کتابیست قـرآن بسی آشکــــار                                        فرود آمد از سوی پـروردگــــار

که بر هر کسی زنده بُد از خـرد                                        بدین آیـــه ها پند بر وی دهد

بلی کافران راست حتمی عذاب                                        محقق شود نیز یوم الحساب

ترجمه شعری از امید مجد










                                       سر آغاز گفتار نام خداست

                                     که رحمتگر و مهربان خلق راست

بلی این همان دوزخست و سقر                                       که وعده بدادند انـــــدر خبـــــر

در آیید امــــــروز در این ســــــــرا                                       چو بودید کافر به یکتــا خــــــدا

ببندیم کــفـــــار را چون دهـــــــن                                       بیاید خود از دستهاشان سخن

بگردند پــــاهایشان هم گـــــــواه                                       که گامی نهادند خود در چه راه

چو خواهد همانا خـدای غفــــــور                                        بسازد دو چشمانشان نیز کــور

که گر هم بخواهند جــــوینــد راه                                        کــجـــــا می توانند پـــــوینـد راه

اگر هم بخواهـیم آن روز تــلــــــخ                                        همی روی آنها نماییم مـــســـخ

(چو بوزینه و سگ بگردند زشـت                                         که بودندبس مردمی بدسرشت)

ندارند قــــدرت نه هرگز تــــــوان                                          به تغیـیر و تبـــدیــــل یـــــا ردّ آن

کسی را که دادیم عمـــری دراز                                          قوایش به پیـــــری گرفتیم بـــــاز

نخواهیـد آیـــا تـعـقـــل کنــــیــد                                           یکی لحظه در آن تـــــامــل کنید

ترجمه شعری از امید مجد


برچسب‌ها: قیامت








                                      سرآغاز گفتار نام خداست

                                 که رحمتگر و مهربان خلق راست

به مجرم کسان گفته آید کنون                                         بیائید از صـــفّ خـــوبــــان بــــــرون

پس آنگاه آیـد نــــدا از خــــــدا                                          که ای نسل آدم مگــــر با شمـــــا

نبستم قراری به روز الــــــست                                          مـــبادا پرستید شیطــــان پـــست

چو او اشکارا ، بشر را عدوست                                         کشاننده بر سوی ذلت هم اوست

مگیرید آن ریسمانهای سـست                                         همانا همیــن است راه درســـــت

به گمراهی آورد این دیـو شـــر                                          گروهی فـــراوان ز نــــوع بشـــــــر

تعقـــل نبستند آیــــــا هنـــــــوز                                         که روشن شود بر شما شب ز روز

ترجمه شعری از امید مجد










                                   سر آغاز گفتار نام خداست

                               که رحمتگر و مهربان خلق راست

در آن روز اصحاب جنت به کام                                      بگردند مشغول شادی تمـام

به همراه زنهای خود نیک بخت                                     به سایه نشینند بر روی تخت

بر آنان رسانند پیـک و ســـلام                                      ز رحمان خـــداوند والا مقـــام

ترجمه شعری از امید مجد


برچسب‌ها: قیامت








                                   سر آغاز گفتار نام خداست

                               که رحمتگر و مهربان خلق راست

دمیده چو گردد در آن نفخ صور                                    بخیزند ناگــه همه از قبـــــور

به سرعت شتابند سوی خدا                                     به حسرت بگویند ای وای ما

که ما را بر انگیخت از خوابگاه                                     همین است روز جزای الـــــه

بود وعده ی ایـــزد مهــربـــان                                     رسولان بگفتند حق است آن

بجز صیحه ای نیست روز جزا                                      که آیند ناگه همه سوی مــا

نگردد در آنروز ظلمی به کس                                      سزای عملها ببینند و بـــس

ترجمه شعری از امید مجد


برچسب‌ها: قیامت








                                        سر آغاز گفتار نام خداست

                                    که رحمتگر و مهربان خلق راست

بگویند کی خواهد آمد عـــــذاب                                             اگر راستگویند انـــدر خطـــاب

نباید جز این را کشند انتظــــــار                                              که یک صیحه آید ز پروردگــار

چو آن صیحه اید ز سوی خــــدا                                               همه کــــافـــران را بگیرد فرا

رسد ناگهانی در آن وقت و حال                                              که هستند با یکدگر در جدال

در آن لحظه مرگ چون جان کنند                                              نباشند قـــادر وصـــــیت کنند

نه هرگز توانند از اهــل خویــــش                                              ره مـــــــامنی را بگیرند پیش

ترجمه شعری از امید مجد










                                              صفحه 11                                                                                                         سر آغاز گفتار نام خداست

                                         که رحمتگر و مهربان خلق راست

اگـر گفته آیـــــــــد ز رزق خـــــــــــــدا                                    که ایـــــزد نهادست بهر شمـــــــا

نمــــایید انـــفـــــاق بر دیـــگــــــــــران                                    بگویند در پــاسخ آن کـــــافـــــــران

اگر میل میداشت یــکـــــتــــا خـــــــدا                                    به آنها همـی داد روزی چــــو مــــا

به وصفی که خود شرح آن می دهیم                                    چه لازم که ما خوان بخشش نهیم

شما پندگــویان بر این فعـــل و کــــــار                                    بگشتید گمــــــراه بس آشکــــــــار

ترجمه شعری از امیدمجد










                                        سر آغاز گفتار نام خداست

                                  که رحمتگر و مهربان خلق راست

به مردم چو گویند از آنچه گشت                                          و ز آنچه از این پس بود سرگذشت

تفکــــر نمایید ، شاید شــــمــــا                                           بگردید مشمـــول لـطــــف خــــــدا

نسازند هرگـز بدینسان عمـــــل                                           فرو رفته تا جیـب انــــــدر وحـــــــل

نیـــامـــد نشانی ز رب جهـــــان                                            مـگــر آنکه کردند اعــــــراض از آن

ترجمه شعری از امید مجد










                                سرآغاز گفتار نام خداست

                          که رحمتگر و مهربان خلق راست

بود این هم از قدرت کردگار                                   به کشتی کند آدمی را ســـوار

همانند آن ، چیزهائی دگـر                                    بفرمودد خلق از برای ســــــفـر

که مردم بگردند بر آن سوار                                    بجویند سودی خود از بهر کـــار

اگر عزم سازد خدا برعذاب                                     کند جمله را غرق در بحــــر آب

که هرگز نیابند راه نجـــات                                      نه فریاد خواهی ز دست ممات

مگر باز هم لطف یکتا خـدا                                       رهـــــــائی ببخشد ز دام بلــــا

که تا وقت معلوم و روزاجل                                      بیابند زین زندگـــانـی امــــــــل

ترجمه شعری از امید مجد










سر آغاز گفتار نام خداست

که رحمتگر و مهربان خلق راست

دلیلــــی دگـــــر بــهـــر اثـــبـــــــات رب                                       همانا که باشد سیاهی شب

چـــو پنــهـــان کـــند روز را کــبـــــریــــــا                                       بگیرد سیاهی جهـان را فــــرا

چو خـــــورشیـــد انـــدر معیـن مــــــــدار                                       همیشه بـچرخد بـود بــرقـــرار

دلــیلی دگـــــر هست بــر کـــــردگـــــــار                                      که داناست یزدان و با اقتـــدار

چنین مــــــاه زیبــــــا که سـازد سفـــــــر                                      به دوری معـــین نماید گــــــذر

چو یک شاخه نخل است در سیر و گشت                                     که بـــار دگر می کند بازگشت

نه خـــــــورشیـــــد در طی این خــاص راه                                      بزیبد که نزدیک گردد به مـــــاه

شـب از روز پیـــــــشی نگــــــیرد دگـــــــر                                       که این هم بود حکمتی بر بشر

که دارند هـــــر یــــک مــــعیــــن مــــــدار                                        در آن می نمایند سـیر و گــذار

ترجمه شعری از امید مجد










سر آغاز گفتار نام خداست

                            که رحمتگر و مهربان خلق راست

منــــزه بود ایــــــزدی کــــآفــــرید                                      که هر چیز را جفت کردی پدید

چه جنس نبات و چه جنس بشر                                       همه چیـز را زوج داده دگـــــــر

همین گونه مخــلوقهائی نــــهان                                       که مردم نباشند آگــــــاه از آن

ترجمه شعری از امید مجد










                                 سرآغاز گفتار نام خداست

                             که رحمتگر و مهربان خلق راست

دگر باره ما زنـده سازیم بــــاز                                         همه مردگـــان را ز خوابی دراز

و ز اعمال پیشین و کار پسین                                         ز پیش و پس مرگ اندر زمــین

هرآنچه نمودند بنوشته اسـت                                          در آن کارنامه که گیرند دست

به یک لوح محفوظ ، پروردگــار                                           نوشتست آن جمله را آشکـار

ترجمه شعری از امید مجد










                                   سرآغاز گفتار نام خداست

                               که رحمتگر و مهربان خلق راست

فقط بر کسانی که مومن شدند                                   توانی بگوئی تو انــــدرز و پنـــد

ازیرا که در خلــوت و در نهــــــان                                   بترسند از ایـــــــزد مهربـــــــان

بر ایشان بشارت بده ای سلیـم                                    به آمورزش و نیک اجری عظیم

ترجمه شعری از امید مجد










                                    سرآغاز گفتار نام خداست

                                که رحمتگر و مهربان خلق راست

ز پـــروردگـــار عــزیـــز و رحیـــــم                                   ترا گشت نــازل کتــاب حکـــیم

به قومی که یزدان بر اجدادشان                                    بسی پندها با کتب دادشــان

بگوئی تو انــدرز و باشی نــذیـــر                                    چو جاهل مرامند و غافل ضمیر

بر آنهاست حتمی عذاب خــــدا                                     از این رو نگردند مـــومن به مـا

ترجمه شعری از امید مجد










                                             سر آغاز گفتار نام خداست

 

                                       که رحمتگر و مهربان خلق راست

بود طا ،و،ها ابتدای کلام                                                    کسی نیست آگاه از این پیام

نه قرآن بیاموزد ز یکتاخدا                                                  که در رنج افتی تو ای مصطفی

فقط هست منظور پروردگار                                                که   ترسانی   افراد    پرهیزکار

از آن کس بود این کتاب مجید                                            که هفت آسمان  و  زمین  آفرید

خدایی که بر عرش باشد محیط                                        به عرشی که بسیار باشد بسیط

هر آنچه که بود در زمین و آسمان                                      هر  آنچه  نهانست  در  آن  میان

هر آنچه که بودست زیر زمین                                           همه  هست  ملک خداوند دین

اگر خود به آواز و صوت بلند                                              سخن  با  خلایق بگویی  و  پند

ز هر چیز مخفی و امر نهان                                             بود    مطلع      کردگار     جهان

خدایی نباشد جز او در حیات که مخصوص او هست نیکو صفات










الف  ، لام  و  میم  از  رموزات  اوست            کتابی  مقدس  که  او را نکوست

کتابی که بی شک همان راهنماست            پرستش فقط آن یکی را سزاست

کسانی  که  بر   غیب   ایمان  دهند             عبادت  کنند  و  به  او  جان دهند

به  آنچه  که  روزی  دهیم  با  گذشت             ز  تو  و  کتابت  نخواهند  گذشت

همینان    به   لطف   خدا   شاملند               به  ره   رستگارند   و  دین کاملند

بترسان  تو  کفار   را  سهل   سهل               که  ایمان   نمی آورند  روی   جهل

که  قهر  خدا  بر  دل   و   گوششان              چو مهری نهد ، دیده   و   هوششان

از    این   رو    ندارند    فهم   زیاد                حقیقت  که   اوخر ا   نباشند    شاد

در  آنجا  عذابی ،  چشند   کافران                همان  سخت  عذابی است تا بیکران

گروهی  ز  آن    کافران   با    زبان                 بگویند  که  ایمان    دهیم  ، ما به آن

در  آن  حال  که  ایمان  نیاورده اند                 دروغین  قسم    بر    خدا   خورده اند

که   حیله  دهند  اهل  و  پروردگار                  که  خود  حیله  خوردند  نه این کردگار

مریض است دلهایشان زین سبب                  مرض  را   بیفزاید   <<الله  >> و   رب

از  این  سو  عذابی  رسد  دردناک                 به  کاذب  ،  که  از   رب   ندارند   باک

منافق    بگویند   به  این   مردمان                 فساد      زیادی    کنند   در     جهان

بگویند   ما   را   صلاح  خود  است                هر  آن  کار  که  در  زندگیم  شده است

چو  اینان  مفسدند ،  آگاه  باشید                ندانند    و    شما    در   راه     باشید

به  آنان  گفته    شد   آرید   ایمان                چو  آنهایی   که   دارندش   این   سان

برای   پاسخش     گویند      کفار                 که  ما   را   بی  خرد   دانی  تو   انگار

ولی خود بی خرد بودند  وهستند                 در  رحمت   به   سوی   خود   ببستند

به مومن چون رسند گویند  ایمان                  ولی  در   باطن   از   یاران    شیطان

چو  در  حال    فریب    مومنان اند                   غلط      باشد    تفکر    گر    بدانند

خدا    آنان   به    استهزا   کشاند                   که  آنان    را   به    گمراهی  رهاند

 رهانده    در    بیابانهای   جهلند                    که  آنان  را  به     گمراهی   کشاند

همینانند که گمراه  از  ره  راست                    خریدند راه گمراهی که خود خواست

نباشد سود  آنان  را  از  این   کار                     هدایت   نیستند   از    طرز     کردار

که ایشان   مثل  آنکه   آتش  آرد                      که  از   این  روشنایی   جان  بر آرد

خدا  تاریک   سازد  نور  و  راهش                     نبیند   راه   حق   را   در     نگاهش

کرند  و کور وگنگ از این سه دردند                   که  از  این  ظلمت    خود    بر نگردند

و    یا   مانند    آنکه    در    بیابان                    چو  بارانی   ببارد     سهل   و  آسان

به تاریکی  ز  ترس  رعد  و  طوفان                    درون  گوش  انگشت  است این سان

ز    ترس     آن    صدای   هولناکند                    عذاب   رب     رسد    آنان     هلاکند

چه نزدیک است  برق  و   روشنایی                    برد    چشمانشان   را   در     خفایی

به  هنگامی  که   باشد   نور   پیدا                     قدم   بردارند   از    هر    جا ،  درآنجا

که  اینک   راه    روشن   تار    بینند                    تحییر !      ظلمت     بسیار      بینند

خدا  قادر   به    انجام   همه    چیز                     اگر   خواهد   کند   کور   و  کرش  نیز

شما  مردم   ستایش  کن  خدا   را                     خدای    آسمان    و    ملک    ما   را

همانکه       آفریده    جد   و    اجداد                    تو   را   باشد   به   راه    پاک    فریاد










                                  سر آغاز گفتار نام خداست

                               که رحمتگر ومهربان خلق راست

به آبی که دائم نمایید نـــوش                                     توجه نمایید آیا به هــــــوش

خدا، یا شما از دل آن سحاب                                     به پایین فرو ریخت باران آب؟

چو خواهد کند تلخ آن را خـدا                                      چرا پس نیارید شکرش بجـا

ترجمه شعری از امید مجد










                                      سر آغاز گفتار نام خداست

                                   که رحمتگر و مهربان خلق راست

ندیدید آیـــــا دگـــــــر همـچــــنین                                  که چون دانه کشتید اندر زمیـــــن

شما خـــود نمودید آن را گیـــــاه؟                                   و یا آنکه رویـــاند یکــــــتا الــــــه؟

چو خواهد خداوند آن باغ و کشت                                   تواند کند خشک در سرنـــوشـت

که سازید با حسرت این را بیـــان                                   که سخت اوفتادیم انــــدر زیـــــان

بـدادیم روزیّ خـــــود را ز دســــت                                  حوادث چنین پشت ما را شکست

ترجمه شعری از امید مجد










                                  سرآغاز گفتار نام خداست

                              که رحمتگر و مهربان خلق راست

خـــدا می تواند کند جانشین                                 یکی خـــــــلق دیگر به روی زمــیــــــن

پدیدارتان سازد آنـــگه دگـــــر                                  به نحــــــوی که هستید ز آن بی خبـر

چو دانید اکنون که روز نخست                                 چه بودید و چون گشت انسان درست

چرا پس نگیرید پنـــدی مفیـــد                                 که روز قیـــامـــــت بخواهــــد رسیـــــد

ترجمه شعری از امید مجد










                                       سر آغاز گفتار نام خداست

                                  که رحمتگر و مهربان خلق راست

خــــدا آفـــریدستتان بس نکــــــو                                      چرا پس نسازید تصـــــدیق او

ندیدید آیــــــــا در آغـــــاز کـــــــار                                       یکی نطفه بودید ناچیز و خوار

پس آیا شما خویشتن ، خویش را                                      چنین آفــــریدید ، یا کبـــریـــا

به هر کس که دادیم جان و حیات                                      مقرر نمودیم بر او مـمـــــــات

کسی را نـزیبد که گـــیردسبــــق                                      از این قدرت و عزت و فر حق

ترجمه شعری از امید مجد










                                     سر آغاز گفتار نام خداست

 

                                 که رحمتگر و مهربان خلق راست

کدامین خبر هست در پیش  روی                              که مردم نمایند ز آن پرس و جو

بگویند   از   روز    محشر   سخن                              جدل کرده  در باب آن مرد و  زن

چنین نیست کان کافران به کیش                              تصور   نمودند  در   قلب خویش

بگردند      آگه      بزودی       زود                               بزودی  بدانند   تا  حق چه  بود

مگر   خود   نکردست     پروردگار                                زمین  را  چو  گهواره ای  برقرار

مگر    بر   نیفراشت  آن ذوالجلال                                چنان  میخ هائی  تمام   جبال

شما  مردمان  را  ز  روز   نخست                                یکتا   خدا   زوج  کرده   درست   

به  شب  خواب  را  داد یکتا  خدا                                که   یابید   آرامش  از  آن  شما

بپوشاند   با   پرده ی   تار   شب                                عمل های  مردم  سراپای   رب

خدا   روز    را    داد    بهر   تلاش                                که  در  آن  نمایید کسب معاش 

فراز     سر      همدگر      کردگار                                بدینگونه    پاینده    و     استوار

به قدرت بر افراشت هفت آسمان                              چراغی چو خورشید روشن درآن

تراکم   پذیرفت      آنگه    سحاب                                به  لطفش  فرو  ریخت باران  آب 

بدان    آب    باران     یگانه     اله                                 برویاند    هر   دانه ای    و   گیاه 

از  آن  بس  باغ ها   شد  درست                                 که  هر گونه میوه  در آنها برست  

بلی   روز   فصل   و   زمان    جزا                                  همه    جمع   گردند   نزد    خدا

                                                                               ترجمه شعری:امید مجد