آموزگار قرآن

آموزگار قرآن !

 

آمـوزگـار قـرآن !

اي گوهـر معـانــي

آمـوخـتي ، بــخـوانـم

آيات آسماني

در پاي تـخته گفتي

قرآن بهار دلهاست

سوغاتي از محمد(ص)

اين يك كتاب زيباست

آهــــــنگ درس قـرآن

آواي مهــــرباني است

هر قــــصه قــشـنـــگش

سرمشق زندگاني است

با رنج خــــود رساندي

ما را به گنــج ايـــمان

اين گنــج از تو دارم

اين گنج هست قرآن

يــــادت چراغ راهــــم

اي شمع جاودان‌ســوز !

تصمـــــــيم دارم آن را

خوانم به هر شب و روز

رضانباتی

 

گل قرآن

گل قرآن

شـــب از چشمـــان سبـــز بـــــاغ پـر زد

سحـــر عطــــر اذان پـــاشيد هــــر سـو

بـــه روي جـــانمــــازي از گــــل ســــرخ

نمـــــاز صبـــــح مــــي‌خــــوانــد پـرستو

نشستــه قطــــــره‌هــــاي روشــــن آب

بــــــه روي گـــــونـــه‌هـايش مثل شبنم

دو چشمش آسمــاني خيس و ابريست

كـــه مي‌بــــارد از آن بـــــاران نــــم‌نـــم

گــــــل قـــــــرآن ميـــــان دستهـــــايش

گلـــــي بـــــا برگهــــاي سبـــــز و زيبــا

پـــــرستو زيـــــر لــب مــي‌خـوانـــد آرام

دوبـــــــاره ســوره‌هــــاي كوچكــــش را

دعا در قرآن

دعا در قرآن

بـــايد بـــه ارتفــاع دلت اقتــــدا كنــــم

تــا اضطــراب بـــــــي‌كسي‌ام را دوا كنم

من وسعتي شبيه كويري شكستــه‌ام

بــايد بـــراي ايـــــــن شب ابري دعا كنم

امن يجيب يك دل خسته بسوي توست

بــــايد دوبــــاره نام شمـــا را صـــدا كنم

بايد دوباره دل بدهم ، دل بدست عشق

در ايـــن كويـــــــــر تشنه باران نشا كنم

مــرگي نشسته بين تــو و اضطــرار مـن

بــــايد پــــرنده‌تـــــر قفسـم را رهـــا كنم

زهرا ولي بيگي

قرآن

 

فاصله با قرآن

فاصله با قرآن

شبي روزهاي مرا بلعيده است

به سادگي

به وقت خواب سحرگاه من

غمي كامهاي دل و اشك را

درنورديده است

واي به گام من صد عطشي ديگر

به آبها مي‌دويد

كسي مرا از تو

تو را از من

مرا از من دزديده است

پل صراط

پاي من لغزيده است

محسن شيريني

راحت روح

راحت روح

آن كتــــاب آسمــــانــــــي و حكيـــــــم

انـــــــدرونش درسهـايي بس عظيم

پنــــــدهـــــايـــي از زمــــانهـــــاي دراز

قصـــــه‌هــــايـي از گذشته ديــربـــاز

داستــانهـــا زان حكـــايت كـــرده اسـت

حــق و بـــاطـل را روايت كـرده است

آن كتـــابي كـــه گـــذشت هـــر زمـــان

هيـــــچ تغييــــري نــــداده انــــدر آن

آن كتــــابي كــــه بــــه نقـــل از اوليـــاء

راه رستــــن بــــاشـــد از قيــــر بــلا

از كتـــابش عشــــق بــــارد هـــر دمـي

مي‌دهــد جـــان را شفا از هر غمي

در وراي هـــر كـــلامش معنــــي اسـت

معنيـــي از جـــانب متغنــــي اسـت

آن كتــــابــي كه سخـــن دارد بســـــي

گفتــه و نـــاگفتـــه‌هــا بــا هركسي

بـــا كســـي كه عشق را فهمد به جان

بـا تمام گوشت و پـوست‌و استخوان

چـــون رهـــا گـــردي تــو از هر ما و مـن

آن بيــاميـــزد بـــه جسم و روح و تن

حـــي كتـــاب زنـــده‌اش را چـون ستـود

جلــوه خـــود را در ابطــانش نمــــود

وحــي فـــرمـــود او بـــه جبـــريل اميـن

كن تـــو نـــازل ايـــن كتــاب راستين

وحـــي فــرمـودش بـــرو سوي رســـول

انـــدك انـــدك گفتـــه‌ها را كن نزول

آن كــتـــــاب راستيــــــن و معنــــــــوي

گشــت نـــازل ســـوي محمـود نبي

چـــون فــــرود آمــد بــه قلـب مصطفي

پـــرده‌هـا بدريــد و كــردش مصطفي

جـــان او را در حقيقــت غــــرقه كـــــرد

تــا كــه قرآن را به جانش عرضه كرد

گفـــت هـــان اي مصطفـي اي نور حق

رو بخـــوان بــــر بندگــان دستور حق

بــــرگزيدت رب بـــراي امــــر خـــــويش

بهــر كــاري بس بزرگ از بهر خويش

هـــان محمـــد اي رســـول كــــردگـــار

رحمـــت حــــق را تــــو باش اميدوار

تو رســـولـــي تــــا كنــــي اعــلام حق

بــــر تـــو نازل گشت اين احكام حق

احمـــد اي اشــــرف مخلــــوق كـــــون

يــــار و يــــاريگـر تــــو بـــر آئين عون

هــــــان بخـــــوان بــــا نــام رب خالقت

آنكه‌معشوق است‌هم او عاشقست

خـــــوان بـــــه نــــام آنكـه جان را آفريد

از وراي نطفـــــه آوردش پــــــديـــــد

ذره‌اي نـــــاچيـــــز بـــــــود او در عـــدم

هستيـــش داد و به هستي زد قدم

هست هستي بخش او را هست كــرد

بــــرمدار عشـــق او را بســـت كــرد

هــــان بخـــــوان بـــــا نـــــام رب اكرمت

چـــون نمي دانستني كرد او اعلمت

آنكـــه آمــــوخت او بـــه انســان علم را

بـــا قلــــم آمــوخت هـر سان علم‌را

علــــم را در پيكــــر انســــان نگــــاشت

داد بــــر آدم هــــر آنچـــه را نداشت

حـــق بــــه لطف خود چون جـان را آفريد

روح حـــق خـواهي به انسانها دميد

جهـــل را بــــا علــــم خــــود معدوم كرد

علـــم خــــود را در دل معصـوم كــرد

گفـــت پيغمبـــر كه بـــر دلهـا حك است

عتـــرت و قــــرآن زهم لاينفك است

قـــــول قــــرآن قـــول اهل عصمت است

ثقـــل قــرآن همچو ثقل عترت است

چشمـــه نيفتـــد از ينبــــــوع عشــــــق

ميـــــوه حقنــــــد از مـــزورع عشـق

بـــاري قــــرآن قــــول حـــق سرمداست

آنكه الطافش به انسان بي‌حد است

اينچنيــــن نــــــازل نمـــــود آن كـردگــــار

ايــــن كتـــــاب زنـــــده را پــــروردگار

آري قــــرآن يـــك كتـــاب زنــــده اســـت

يـــك كتــــاب عـــالي و ارزنده است

مشعـــل عشــــق است اين تنزيـل حـق

حـق چو آمد هر چه باطل شد ز حق

مشعلــي كـــــه نــــــدارد خـــــامــــشي

راه خـــود در پــــرتــــو آن كــــاوشي

دان چــــــو دل شد بيقــــرار كــــوي حـق

بشنـــود از معنــــي آن بــــوي حـق

خـــــود سپار اي جان به مـوج بحر عشق

تــا رسي بر ساحل اين شهر عشق

گفتگـــوي عشــق بـــــا انسان در اوست

جستجــــوي معني ايمـان در اوست

طــالـــب اســت انســــان و قــرآن مطلّب

آن چــــو مطلوب‌است بهر حق طلب

آن كتـــــاب مكتــــب حــــق نـــور جــــان

حبــــل ديــن قـــرآن بباشد بي‌گمان

ريسمــــانش استــــوار و محكـــم است

ايـن تمسك بهر انسان مرهم است

زيـــــن تمســـــك از موانــــع كــن عبور

تا بگـــردي غـــرق شــادي غرق نور

معجـــــز جـــاويد احمـــد رحمــت است

آن پيــــام آور به عشق و عزت است

راحـــت روح اســـت قــــرآن اي صفـــــا

خــــوان تــــو آنـــرا هر صباح و هر ما

انـــــدرونش فكـــــر و انـــــديشــــه نما

تــــا كــــه جــــــويي راههاي نيك را

صفورا چالي نشرواي 

ماه نزول قرآن

 

 

ماه رمضان ماه خداوند، ماه نزول قرآن و از شريف‌ترين ماه‌هاي سال است. در اين ماه درهاي آسمان و بهشت گشوده و درهاي جهنم بسته مي‌شود، و عبادت در يكي از شب‌هاي آن ( شب قدر ) بهتر از عبادت هزار ماه است.
رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در خطبه شعبانيه خود درباره فضيلت و عظمت ماه رمضان فرموده است: «اي بندگان خدا! ماه خدا با بركت و رحمت و آمرزش به سوي شما روي آورده است؛ ماهي كه نزد خداوند بهترين ماه‌ها است؛ روزهايش بهترين روزها، شب‌هايش بهترين شب‌ها و ساعاتش بهترين ساعات است.

نزول قرآن از جانب خداوند به چه معنایی است؟

باید توجه داشت که قرآن هر چند نزول کرده است لیکن در عین حال با حفظ مقام و منزلت بالای خود، می‌باشد که فرمود: «لدینا لعلی حکیم (زخرف: 4)». این بدان معنی است که اگر به رتبه پائین تر‌،‌ تنزل یافته از منزلت آن کاسته نشده است و این تنزل و نزول، تنها برای حضور در میان مردم و فهم و تدبرشان است و لذا لباس عربیت بر آن پوشیده شد که فرمود: «انا انزلناه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون (یوسف: 2)».

نکته قابل توجه این که برای ظهور و حضور قرآن در میان انسان‌ها، یک سویه عمل نشد و تنها قرآن، نزول نکرد بلکه پیامبر(صلی الله علیه وآله) نیز ارتقاء یافت و به سوی بالا پرکشید و به مقام «دَنیٰ فَتَدلّیٰ فکان قاب قوسین او ادنی فاوحی الی عبده ما اوحی (نجم : 8 - 10)»؛ و «ان یبعثک مقاما محموداً (اسراء: 79)» رسید تا توانست، قرآن را دریافت و به انسان برساند.