سر آغاز گفتار نام خداست

 

                                          که رحمتگر و مهربان خلق راست

الف لام میم است  آغاز  کار                                                           که  رمزیست  از جانب  پروردگار

چنین  است  آیات  رب  کریم                                                          بگفتست در  این  کتاب   عظیم

هدایت کند نیکوان را به راست                                                       که خود رحمتی از یگانه خداست

کسانی که خوانند دائم  صلات                                                       ادا    می نمایند     وجه    زکات

که هستند مومن به یزدان و دین                                                    بر   آنها  معادست  امری    یقین

زالطاف یزدان که اینگونه خواست                                                   هدایت   بگشتند  بر   راه  راست

که هستند این مردمان رستگار                                                     چه  در  این  سرا  و  چه  دارالقرار

کسی کو کند جمع باطل کلام                                                      احادیث    مجعول   ،  گفتار   خام

که  تا  خلق  را  از  ره  کردگار                                                      کند    گمره    و   باز  دارد   ز   کار

تمسخر نمایند  قرآن  و   دین                                                       بر آنان  عذابیست سخت و مهین

چو خوانده شود بر وی آیات ما                                                     چنان     با     تکبر     نماید     ابا

تو گوئی که نشنیده آن را بگوش                                                و یا این که گوئی کرست از دو گوش

خبرها ده او را به قعر جحیم                                                        که    آنجا     ببیند   عذابی   الیم

همه  مومنان  به   پروردگار                                                        که   صالح   بگشتند   و   پرهیزکار

نشیمن گزینند اندر بهشت                                                   بر آنها چه نیکو نیکوست این سرنوشت

در  آن جاودانند خود تا  ابد                                                        که    این    قول    الله   حتمی  بود

حکیم است و آگاه پروردگار                                                        ورا    هست      بی انتها      اقتدار

ترجمه شعری از امید مجد