اشعار قرآنی

سر آغاز گفتار نام خداست                     که رحمتگر مهربان خلق راست
خدایا گواهی دهم کاین کتاب                 بر احمد فرستاده ای بر صواب
سخن های پاک تو را زین سبب               پیمبر براندست بر روی لب
هدایت کن جمله زندگان                       طنابیست بین تو و بندگان
خدایا به تو روی آورده ام                       کتاب تو را نیز گسترده ام
نگاه مرا بر خطوط کتاب                        عبادت شمار و بدانش ثواب
ز نورش بیفروز اندیشه ام                     شود پند از گفته ات پیشه ام
ز من داغ گردنکشی دور کن                 به تایید طاعات منصور کن
چو خوانم مزن مهر غفلت به گوش          دل و دیده ام را حجابی مپوش
اگر خواندنم از تفکر تهیست                  سزاوار شان خدائیت نیست
چنان کن که جانم شود هوشیار            ببندم فرامین آن را بکار
مبادا کنم غافلانه نگاه                        شود خواندنم  ،خواندنی بس تباه
رئوف و رحیمی سزاوار تست                 که دستم بگیری به راه درست