سوره یس
که رحمتگر و مهربان خلق راست
بود یا و سین ابتدای کلام که منظور احمد بود زین پیام
قسم خورد و سوگند پروردگار به قرآن با حکمتش ماندگار
توئی ای پیمبر بحق مقتدا تو هستی ز پیغمبران خدا
فرستاده گشتی به آیین راست به راه درستی که راه خداست
ز پروردگار عزیز و رحیم ترا گشت نازل کتاب حکیم
به قومی که یزدان بر اجدادشان بسی پندها با کتب دادشان
بگوئی تو اندرز و باشی نذیر چو جاهل مرامند و غافل ضمیر
بر آنهاست حتمی عذاب خدا از اینرو نگردند مومن به ما
که بر گردن کافران بر عقاب نهادیم زنجیرهای عذاب
نمودند سر را برافراشته به چشمان خود پرده بگذاشته
طریق نکو را ز پیش و ز پس بر آنها بکردیم مسدود و بس
فکندیم پرده به چشمانشان که از حق نبینند هرگز نشان
اگر خود نگوئی و گوئی تو پند تفاوت ندارد که مومن نیند
که دانسته و آگه از وصف حال نمایند با راه بر حق جدال
فقط بر کسانی که مومن شدند توانی بگوئی تو اندرز و پند
ازیرا که در خلوت و در نهان بترسند از ایزد مهربان
بر ایشان بشارت بده ای سلیم به آمرزش و نیک اجری عظیم
دگر باره ما زنده سازیم باز همه مردگان را ز خوابی دراز
و ز اعمال پیشین و کار پسین ز پیش و پس مرگ اندر زمین
هر آنچه نمودند بنوشته است در آن کارنامه که گیرند دست
به یک لوح محفوظ پروردگار نوشتست آن جمله را آشکار
ترجمه شعری:امید مجد
سر آغاز گفتار نام خداست که رحمتگر مهربان خلق راست