سر آغاز گفتار نام خداست

که رحمتگر و مهربان خلق راست

دلیلــــی دگـــــر بــهـــر اثـــبـــــــات رب                                       همانا که باشد سیاهی شب

چـــو پنــهـــان کـــند روز را کــبـــــریــــــا                                       بگیرد سیاهی جهـان را فــــرا

چو خـــــورشیـــد انـــدر معیـن مــــــــدار                                       همیشه بـچرخد بـود بــرقـــرار

دلــیلی دگـــــر هست بــر کـــــردگـــــــار                                      که داناست یزدان و با اقتـــدار

چنین مــــــاه زیبــــــا که سـازد سفـــــــر                                      به دوری معـــین نماید گــــــذر

چو یک شاخه نخل است در سیر و گشت                                     که بـــار دگر می کند بازگشت

نه خـــــــورشیـــــد در طی این خــاص راه                                      بزیبد که نزدیک گردد به مـــــاه

شـب از روز پیـــــــشی نگــــــیرد دگـــــــر                                       که این هم بود حکمتی بر بشر

که دارند هـــــر یــــک مــــعیــــن مــــــدار                                        در آن می نمایند سـیر و گــذار

ترجمه شعری از امید مجد